Die Götter dursten /

I tiakina i:
Ngā taipitopito rārangi puna kōrero
Kaituhi matua: France, Anatole (autor)
Hōputu: Pukapuka
Reo:German
I whakaputaina: Leipzig, Alemania : Kurt Wolff, fecha no identificada
Ngā marau:
Ngā Tūtohu: Tāpirihia he Tūtohu
Kāore He Tūtohu, Me noho koe te mea tuatahi ki te tūtohu i tēnei pūkete!

MARC

LEADER 00000nam^a2200000^a^4500
001 000365439
005 20250526000000.0
009 20260310115644.929
037 |a Acervo ITESO - Biblioteca 
041 |a ALE 
082 |a 843.  |b FRA 
100 |a France, Anatole  |e (autor) 
240 1 5 |a [Los dioses tienen sed] 
245 1 4 |a Die Götter dursten /  |c A. France. 
264 1 |a Leipzig, Alemania :  |b Kurt Wolff,  |c fecha no identificada 
300 |a 442 p. ;  |c 19.0 cm. 
336 |a texto  |b txt  |2 rdacontenido 
337 |a sin mediación  |b n  |2 rdamedio 
338 |a volumen  |b nc  |2 rdasoporte 
545 0 |a Anatole France (París, 1844 – Saint-Cyr-sur-Loire, 1924), seudónimo de François Anatole Thibault, escritor francés. Hijo del librero François Noël Thibault, comenzó su carrera como periodista en 1867 y formó parte del movimiento poético del parnasianismo, aunque su producción se centró después en la narrativa. France, quien había sido nombrado bibliotecario del Senado (1876-90), alcanzó el reconocimiento como novelista con El crimen de un académico (1881) y sumó elogios y lectores con Tais (1890), inspirada en la vida de Santa Thais, la cortesana egipcia conversa al cristianismo; Las opiniones de Jerónimo Coignard (1893), en la que captura la atmósfera de fin de siglo, o La azucena roja (1894), relato amoroso ambientado en París y en Florencia. Miembro de la Academia Francesa (1896), se sumó a Emile Zola en la defensa de la inocencia del capitán Alfred Dreyfus, acusado de alta traición y apresado en la Isla del Diablo (1894-1906), y abordó en El señor Bergeret en París (1901), entrega final de su tetralogía Historia contemporánea (1897-1901), el célebre caso del militar de origen judío. Otros de sus títulos más destacados son la alegoría satírica La isla de los pingüinos (1908); la biografía La vie de Jeanne d’Arc (1908) y Los dioses tienen sed (1912), novela situada durante los años del Terror. Simpatizó con la Revolución Rusa (1917) y también mantuvo cercanía, no exenta de crítica, con el comunismo y el socialismo franceses, además de considerar injusto el Tratado de Versalles (1919). Escritor de una erudición refinada y gran elegancia, fue uno de los mayores representantes del racionalismo francés en su generación y se le consideró en su día el prototipo del hombre de letras. Recibió el Premio Nobel de Literatura en 1921. 
586 |a Premio Nobel de Literatura 1921 
649 |a XX 
650 |a Novela Histórica -  |z Francia 
650 |a Novela Francesa 
650 |a Literatura e Historia -  |z Francia 
650 |a Literatura Francesa -  |y Siglo XX 
650 |a Francia -  |x Historia -  |y Reinado del Terror, 1793-1794 -  |x Tema Principal 
650 |a Francia -  |x Historia -  |y Primera República, 1792-1799 
650 |a Francia -  |x Historia -  |y Revolución Liberal Burguesa, 1774-1848 
650 |a Francia -  |x Historia -  |y Siglo XVIII 
910 |a Fondo General 
920 |a Impresos - Libros 
930 |a Libros Antiguos y Raros 
940 |a Literatura 
905 |a 108 
901 |a 0500259314  |b IT2  |c LRA  |i D74802  |u 20250526 
902 |a https://opac.biblio.iteso.mx/vufind/Record/000365439